Seçili işler, üretimler, etüdler

Bir çalışmaya soruyla değil, huzursuzlukla başlıyorum. İnsana dair bir his ya da rahatsızlık tetikleyicim oluyor; simgeler süreç içinde yerini buluyor, önceden kurulmuş bir şema yok.

İşlerimin bir kısmı içeriden çıkıyor: Ensemde Pişenler ve Gündüz Düşü. Bir kısmı dışarıdan bir konuyu araştırarak: Tek Ayak Üzerinde’de flamingoları ve Gediz Deltası’ndaki yıkımı araştırdım. Hareketli görüntüden geliyorum; sinema bana kurguyu, ritmi ve süreyi öğretti. Durağan bir imgeyi dondurulmuş bir an gibi değil, bir sürecin kesiti gibi görüyorum.

Öğrenmekten çekinmiyorum; hangi araç o işi görünür kılacaksa onu kullanıyorum. Derdim, sanatı izole bir nesne olmaktan çıkarıp bir yüzleşme alanına dönüştürmek.