Bir maskot nasıl doğar: Robby’nin üç turu

RoboVerse Kids, Antalya’da çocuklara STEM atölyeleri ve robot destekli çocuk tiyatrosu sunan genç bir girişim. Mayıs 2026’da ilk görüştüğümüzde markanın kalıcı bir logosu, renk sistemi ya da karakteri yoktu; geçici olarak yapay zekâyla üretilmiş bir logo kullanılıyordu, sosyal medya hesabı da henüz açılmamıştı.

İlk ayı tamamen kimliğe ayırmayı önerdik. Bu yazı o kimliğin merkezindeki işi anlatıyor: maskot Robby’nin nasıl doğduğunu.

Önce maskota neden ihtiyaç var?

Sahnedeki robotlar markaya ait değil, kiralık donanım. Yani markanın değeri donanımda değil, robotun etrafında kurulan deneyimde. Konumlandırmayı bu yüzden tek cümleye indirdik: donanım satmayan, karakter yaşatan bir deneyim markası.

Bu cümle maskotun görevini de belirledi. Robby; atölyeyi, tiyatroyu ve ileride gelecek ürünleri tek bir yüzde toplayacaktı. Bir robotu süsleyen bir çizim değil, markanın kendisi olacaktı.

Üç yön, eşit ağırlıkta

İlk sunumda üç görsel yönelimi yan yana koyduk ve hiçbirini öne çıkarmadık:

• Oyunbaz Toddler: oyun arkadaşı hissi, tombul 1:3 oranlı gövde, fiziksel 3D gözler, baskın renk turuncu. Güçlü yanı sıcaklık ve bağ.
• Pürüzsüz Fütüristik: zeki asistan hissi, dikişsiz 1:2 chibi form, vizörün içinde canlı 3D bir yüz, baskın renk turkuaz. Güçlü yanı premium algı.
• Kahraman Asistan: cesur kahraman hissi, dik bir duruş, düz LED vizör. Güçlü yanı enerji ve güven.

Seçenekleri eşit ağırlıkta sunmak kararı birlikte vermeyi kolaylaştırdı. Sunumun kapanışında ise tek bir hibrit önerimiz vardı: Oyunbaz yönün tombul, yere sağlam basan gövdesi ile Fütüristik yönün cam vizörü ve vizörün içinde yaşayan renkli, hacimli yüz.

Vizör bu karakterin anahtarıydı. Robotu soğuk bir makineden çıkarıp arkadaşa çeviren unsur oydu.

Üç tur, her turda tek bir değişiklik

Robby üç turda kesinleşti. Her turda yalnız bir şeyi değiştirmek, neyin işe yarayıp neyin yaramadığını görmeyi kolaylaştırdı.

İlk tur: lacivert gövde, vizörlü yüz. İlk yüz ifadesi seti de bu gövdeyle üretildi; vizörde parlayan gözler, kaşlar ve yanaklarda pembe lekeler vardı.

İkinci tur: gövde turkuaz ve turuncuya geçti. Yüz aynı kaldı, pembe yanaklar da.

Final: pembe tamamen çıkarıldı. Sebep zevk değil sistemdi: pembe, marka paletinin dışında kalıyordu. Bir rengi karakterde tutup markada kullanmamak, her yeni uygulamada aynı soruyu yeniden açmak demekti. Aynı turda oranlar 1:2,5’lik “çocuk robot” oranında sabitlendi.

Robby’nin hikâyesi de bu aşamada yazıldı: RoboVerse galaksisinden gelen meraklı bir kâşif.

Bir karakteri kilitlemek

Karakter kesinleşince asıl iş başlıyor: onu her yerde aynı karakter olarak tutmak. Robby’yi yapay zekâ destekli bir üretimle çalıştık ve bu araçlar kilitli bir karakteri her yeni görselde biraz yeniden yorumluyor. Renk tonu, kafa oranı ya da göz yapısı kayabiliyor.

Bunu birkaç kuralla tuttuk. Her üretimde tek bir referans görsel kullandık ve referansı prompt içinde yeniden tarif etmedik. Kimlik kilidi talimatını promptun hem başına hem sonuna koyduk. Karmaşık el hareketlerinden kaçındık. Gözler için ayrı bir kural yazdık: düz bir disk değil, parlaklığı ve derinliği olan bir göz.

Kilidin somut karşılığı teslim edilen kütüphane oldu:

• 4 açılı karakter turnaround’u: ön, üç çeyrek, yan, arka
• 12 yüz ifadesi, 6’şar ifadelik iki set
• 12 pozluk kütüphane: Merhaba’dan Koşu’ya, Buldum!’dan Referans duruşa
• 3 ortam sahnesi: atölye, sınıf, çocuk odası
• Biri marka, biri karakter için iki ayrı 4 renkli palet

Arşivde karakter tarafından 31 ara çıktı duruyor: render, ifade seti, renk denemesi. Bir maskotun “doğması” büyük ölçüde bu elenenlerden oluşuyor.

Maskot, gerçek robot ve oyun karakteri

Tasarım kadar önemli olan bir karar daha vardı: maskotu sahnedeki gerçek robottan baştan ayırmak.

Tiyatroda sahneye çıkan, AKINSOFT’un geliştirdiği gerçek bir insansı robot var: Ada 7. Oyunun adı “Robot Robby’nin Maceraları” ve oyundaki karakter Robot Robby; onu sahnede Ada 7 canlandırıyor. Markanın maskotu ise Robby. Atölyede çocukların kendi elleriyle kurduğu robotlar da ayrı bir şey.

Dördü hiçbir metinde aynı kelimeyle anılmıyor. Karıştırıldığında “atölyede çocuklar yapay zekâlı insansı robot yapıyor” gibi yanlış bir cümle kolayca ortaya çıkıyor. Görsellerde de aynı disiplin geçerli: gerçek robot yeniden tasarlanmıyor, yalnız kendi silüeti içinde stilize ediliyor.

Sonra ne oldu?

Yaklaşık yedi haftanın sonunda Robby ve logo, sonraki tüm işlerin temeli oldu: Instagram hesabı, tiyatro afişi, Minik Mucit sertifikası, bilet ve yaka kartı, AVM panoları, kafasını geçir kartboard’u, iş birliği katalogları (basılı işler) ve web sitesi.

Siteye girerken maskot bir tur daha çalıştı. Sayfada durağan duruyordu; animasyonun on iki temel prensibi üzerinden üç tur deneme yapıldı ve abartının dengelendiği set siteye uygulandı.

Bir maskot ilk çizimde değil, kararların toplamında doğuyor: hangi yönün seçildiği, hangi rengin neden çıktığı, karakterin neyle karıştırılmaması gerektiği. Robby’de bu kararların her birini yazıya geçirdik; bundan sonra Robby’yi kim çizerse çizsin, aynı kâşifi çizsin diye.